مباسافت


+ سریال های تلویزیونی و پیامک ها

SMS     یک جامعه شناس معتقد است: ارسال پیام‌های کوتاه درباره سریال‌های تلویزیونی لزوما به معنای نقاط قوت یا ضعف یک برنامه نیست؛ بلکه سریال‌های پرمخاطب در حقیقت بهانه‌ای برای طرح نظرات سیاسی و اجتماعی هستند.

     دکتر محمدرضا جوادی یگانه در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس تلویزیون ایسنا در پاسخ به پرسشی درباره ارسال پیام‌های کوتاه درباره سریال‌های تلویزیونی و تلفیق آن با مطالبات سیاسی و اجتماعی، خاطرنشان کرد: دراین پرسش دو تا سه موضوع با هم تلفیق شده‌اند؛ یک موضوع رسانه‌ای به نام موبایل است که در جامعه ایران جنبه محوری پیدا کرده و مورد استفاده فراوان قرار می‌گیرد. موضوع بعدی تلویزیون و موضوع بعدی سیاست است.

وی ادامه داد: این‌که بعد از یک سریال تلویزیونی پیام‌های کوتاه درباره آن ساخته می‌شود، اول نشاندهنده آن است که مردم این سریال را می‌بینند. ما می‌دانیم در جامعه ایران برنامه‌های تلویزیون به وفور دیده می‌شوند.

این مدرس دانشگاه در پاسخ به این پرسش که آیا تولید و ارسال پیام‌های کوتاه درباره سریال‌های تلویزیونی حاکی از نقاط ضعف یا مثبت این سریال‌ها است؟ گفت: اس.ام.اس‌هایی که ارسال می‌شوند، ضعف یا نقاط قوت یک سریال را بیان نمی‌کنند؛ سریالی مثل یوسف پیامبر(ع) نقاط ضعفی دارد، اما این ضعف‌ها به چشم مخاطبان نمی‌آید و برایشان مهم نیست؛‌ آن ها تنها داستانی از سریال را می‌گیرند و آن را به مسائل سیاسی و اجتماعی پیوند می‌زنند.

دکتر جوادی یگانه تاکید کرد: وقتی سریالی توسط بیننده دیده می‌شود، به معنای خوب یا بد بودن آن کار نیست؛ وقتی برنامه‌ای دیده شد، مخاطبانی که به نوعی احساس مشترک دارند و در فضای هجوم و تمسخر شریک هستند، این رابطه را پیوند می‌زنند و به نوعی یک عرصه عمومی مجازی ایجاد می‌شود.


وی با اشاره به تغییرات اساسی که ارسال پیام‌های کوتاه در جامعه موجب شده‌است، در این ارتباط به ذکر مثالی پرداخت و گفت: موفق‌ترین عرصه پیام کوتاه در ماجرای آقای کردان بود. یک رسانه‌ای افشاگری کرده بود و مردم هم به این اقناع رسیده بودند که جریان جعلی بودن مدرک حقیقت دارد؛ بعد از آن بود که به هر بهانه‌ای ما این اس‌ام‌اس را تکرار کردیم قدرت خلاقه‌ی ایرانیان به کار افتاد. بر این اساس در این جریان موبایل توانست تاثیرگذار باشد.

این جامعه شناس سپس خاطرنشان کرد: موضوع دیگری که در تحلیل باید به آن توجه کنیم، این است که ایرانی‌ها روحیه شاعرانه‌ای دارند؛ نمونه بارز روحیه‌ی شاعرانه ما در زمان انقلاب بوده‌است. بنابراین شعر بخشی از قدرت خلاقانه ایرانیان است؛ مردم ما در زمینه طنز نیز سابقه جدی‌تری دارند. طنز نشانه‌ای از دوران استبداد در ایران است و گفتن حرفها در لفافه، باعث شده که مردم ایران به مردمی طنزپرداز تبدیل شوند و این چنین است که اغلب اس‌ام‌اس‌هایی که ارسال می‌شوند نیز نوعا بار طنز برعهد دارند.

او معتقد است: وقتی با استفاده از80 تا 100 کارکتر بتوان منظور و یا بار طنز موضوعی را بیان کرد، حاکی از قدرت خلاقانه مردم ایران است که گفته‌ی مهمی است.


دکتر جوادی یگانه به خبرنگار ایسنا گفت: نباید غافل بود مطلبی که در قالب طنز و از طریق پیام کوتاه بیان می‌شود، یک ژانر ادبی است. به گمان من این ژانر همانند مینی‌مال فضایی ایجاد می‌کند که در دوره‌ای که ادبیات دچار افول شده‌است، باید به آن توجه کرد.

وی درباره محتوای سیاسی برخی از اس ام اس‌هایی که با موضوع سریال‌های تلویزیونی نیز آمیخته می‌شوند، گفت: اصولا در لفافه بیان کردن موضوعات، از حساسیت و تیزی موضوع می‌کاهد. من اعتقاد ندارم کسانی که اس‌ام‌اس تولید می‌کنند حتما منتقد نظام هستند چراکه در این صورت باید تمام مسوولان نظام را به نقد بکشند؛ این در حالی است که اس.ام.اس‌هایی که ساخته می‌شوند تنها برخی از مسؤولان را هدف قرار می‌دهند؛ بنابراین این اس‌ام‌اس‌ها نقد جامعه ایران نیستند.

این مدرس دانشگاه معتقد است: آن چه در حال حاضر در این طنزهای فعلی می‌بینیم، نوعی از تمسخر است؛ و در حقیقت ما به سمت نوعی کارناوال نزدیک می‌شویم؛ در کارناوال افرادی ماسک بر صورت می‌گذارند که شناخته نشوند و در واقع نوعی تخلیه اجتماعی صورت می‌گیرد. ما در اس‌ام‌اس‌های طنز سیاسی با چنین رویکردی مواجه هستیم. در چنین مواردی این گونه به نظر می‌رسد که فرد تهیه‌کننده نقش اصلی را ندارد و نقش او کم‌رنگ می‌شود.

وی در ادامه صحبت‌هایش اینگونه اظهار کرد: وقتی ما اس. ام. اس‌ها را منتقل می‌کنیم، در آن تحقیر عمومی و هجوکردن کسی که مورد طنز واقع می‌شود، همه شریک می‌شویم؛ بنابراین وقتی تعداد افرادی که در یک ماجرا هم‌دست باشند، زیاد باشد قبح قضیه از بین می‌رود.

دکتر جوادی یگانه در پایان گفت: بخشی از کاری که پیام‌های طنز بر عهده دارند این است که کل افراد جامعه را درگیر یک قضیه می‌کنند؛ وقتی همه به یک موضوع می‌خندیم، دیگر نمی‌توان این مسأله را به نقد کشید و در حقیقت ما خودمان را از عذاب وجدان خالی می‌کنیم. ما در این فضا به نوعی مسوولیت مشترک داریم و همه با هم یک خطا را مرتکب می‌شویم.

منبع: خبرگزاری ایسنا

نویسنده : ; ساعت ٧:٥۳ ‎ب.ظ ; ۳۱ فروردین ۱۳۸۸
comment نظرات () لینک